Skip to content

De jeugd van tegenwoordig

Volksvertegenwoordigers, BN-ers en burgervaders spraken er het afgelopen jaar schande van. Door middel van allerlei schermpjes had men net met eigen ogen kunnen zien hoe jongeren van allochtone afkomst en plein public het gebied voor bijvoorbeeld de buurtsuper in Zaandam terroriseerden. Vervolgens werden dit soort ‘treitervlog’s’ een regelrechte mediahype. De jongeren speelde daar op in door nog een beetje stoerder te gaan hangen met de matties, videos maken met je telefoon alsof het allemaal belangrijk is en op zoek te gaan naar relletjes. Je zou zeggen dat dit de wijkagent bezig houdt, maar niet de minister-president. Rutte’s relaas was opvallend te noemen. Want feitelijk was er van criminaliteit dan wel terreur (behoudens een klein vechtpartijtje) geen sprake geweest. Of, moet hij met het ‘tuig van de richel’ gewoon asociaal gedrag onder pubers bedoeld hebben?

a-socialiteit

Dat a-socialiteit niet van gisteren is, weten we in Nederland al wat langer dan vandaag. Vroeger had je de harde kern van de nozems, de punkers, en de gabbers; allemaal groepen van hoofdzakelijk jonge mannen die uitgesproken vervelend konden doen en elkaar opzochten vanuit allerlei lagen van de samenleving. Uiteraard speelt dat tegenwoordig nog steeds. Zo valt er bijvoorbeeld geen eenduidige profielschets te geven van Nederlandse voetbalhooligans die antieke binnensteden slopen, aldus criminoloog Ferwerda. Gemeenschappelijke factoren zoals ‘voetbalclub’ of ‘erbij horen’ zijn nog steeds bindend in het laten samen klonteren van groepen mensen die als het even kan schijt hebben aan de spelregels van de maatschappij. Een sluitende verklaring heeft men hier nog steeds niet voor gevonden. Maar net als vroeger lijkt men zich vandaag de dag te verliezen in het groepsgedrag.

heet hangijzer

Daarmee dring de vraag aan in welk opzicht er vanuit de groep -even kort door de bocht-  ‘straatterroristen’ daadwerkelijk een groot en vooral ‘nieuw’ maatschappelijk probleem afkomstig is. Gedrag waar men allerlei gevoeligheden en politieke ladingen aan vast kan kleven en waar bevolkingsgroepen nu, met de verkiezingen voor de deur, opnieuw veel last van lijken te hebben. Deze vraag is moeilijk te beantwoorden. Zoals gezegd, is er in de zin van grove vormen van criminaliteit, terreur dan wel een ander soort van dreiging zeer weinig voorgevallen. Met keiharde law & order problematiek, zoals sommige knappe koppen ons willen laten geloven, heeft het dus niets te maken. Wellicht is het hier meer op zijn plaats om vast te stellen dat het woord ‘straatterrorist’ een symbolische en vooral sentimenteel (emotioneel beladen) lading dekt. Iedereen begrijpt dat het hier niet letterlijk om terroristen gaat. Wel geeft het inherent betekenis aan iets waarvan het lastig is om de zere plek aan te wijzen. Iedereen die het woord straatterrorist in de mond neemt, brandt er meteen de vingers aan, of zoiets. Het gaat dan ook niet over het plegen van strafbare feiten. Hoewel de sfeer van illegaliteit er wel degelijk als een donkere wolk om heen hangt.

gabber versus straatterrorist

Net zoals de gabbers (die feitelijk uit allerlei lagen van de samenleving afkomstig waren), gedraagt de straatterrorist zich eveneens als een soort van samenraapsel. Echter, dit wil zeker niet zeggen dat hij zich ook als een geïsoleerd fenomeen of hecht lid van een groep langs de rand van de maatschappij beweegt. De straatterrorist mengt zich als het ware door een jeugd (sub) cultuur heen. En in zijn kielzog vormt hij zo de excessen van deze cultuur, want boefje spelen is immers iets wat je in je en uit ‘moet’ dragen. Zo is de jeugd van tegenwoordig een lastig te bevatten, te definiëren en hand te haven fenomeen wat zich ook nog eens tegen een geheel andere achtergrond afspeelt dan bijvoorbeeld de jeugd uit de gabbertijd. De wereld is veel groter en complexer geworden. In allerlei opzichten vervagen de grenzen. Te denken valt aan het internet, vrij Europa, multicultureel Nederland en ga zo maar door. Later kunnen we misschien nog eens op deze nieuwe generatie terugkijken en vaststellen dat zij destijds de rauwe rand vormde van onze sterk op het individu gerichte en naar identiteit zoekende multiculturele consumptiemaatschappij. Een geruststellende gedachte vinden we in het feit dat de trainingspakken en kale koppen van de gabbers uiteindelijk ingeruild werden voor een meer maatschappelijk en geaccepteerde levensstijl. Hardcore will never die, maar aan dit soort vormen van groepsgedrag kwam eind jaren negentig toch een einde. Naast gekleurd emotioneel, is het dus van belang om helder rationeel naar de opkomst van de huidige subcultuur te blijven kijken.

Boef

Laten we in dat opzicht eens beschouwend kijken naar iemand die de excessen van deze subcultuur vertegenwoordigt. Een goed voorbeeld is dan in de opruiende buurtrapper genaamd ‘Boef’. Zijn artiestennaam verklapt dat we het hier niet over een zacht eitje hebben. Hij staat zelfs onder contract bij een soort impresariaat dat hem geen windeieren heeft gelegd in het uitstralen van een bad ass imago. Kijk je naar zijn vlog’s (het tot het bot kleineren van een politieagent bijvoorbeeld), dan toont dit volgens mij gelijkenissen met gedrag dat herleidbaar is tot een (antisociale) persoonlijkheidsstoornis. Hoewel ik geen psycholoog of zoiets ben, staan het mij wel vrij om een vergelijking te maken met criteria die de DSM-IV daarvoor stelt:

Ten eerste, een diepgaand patroon van gebrek aan achting voor en schending van de rechten van anderen, vanaf het vijftiende jaar aanwezig en tot uiting komend in diverse situaties, zoals blijkt uit drie (of meer) van de volgende kenmerken:

-niet in staat zich te conformeren aan de maatschappelijke norm dat men zich aan de wet moet houden, zoals blijkt uit het bij herhaling tot handelingen komen die een reden voor arrestatie kunnen zijn

-oneerlijkheid, zoals blijkt uit herhaaldelijk liegen, het gebruik van valse namen of anderen bezwendelen ten behoeve van eigen voordeel of plezier

-impulsiviteit of onvermogen ‘vooruit te plannen’

-prikkelbaarheid of agressiviteit, zoals blijkt uit bij herhaling komen tot vechtpartijen of geweldpleging

-roekeloze onverschilligheid voor de veiligheid van zichzelf of anderen

-constante onverantwoordelijkheid, zoals blijkt uit het herhaaldelijk niet in staat zijn geregeld werk te behouden of financiële verplichtingen na te komen

-gebrek aan berouw, zoals blijkt uit de ongevoeligheid voor of het rationaliseren van het feit anderen gekwetst, mishandeld of bestolen te hebben

Ten tweede, de leeftijd is ten minste achttien jaar.

Ten derde, er zijn aanwijzingen voor een gedragsstoornis beginnend vóór het vijftiende jaar.

Ten vierde, het antisociale gedrag komt niet uitsluitend voor in het beloop van schizofrenie of manische episodes.

Boef’s raps en vlog’s lijken vooral aan te slaan bij jeugdige fans van veelal allochtone komaf. Ze voelen zich tot hem aangetrokken, schamen zich niet voor zijn of het eigen gedrag en dragen dit ook openlijk uit.

wakker worden

Het cultiveren van openlijke misdragingen staat haaks op het principe van meedoen met het maatschappelijk belang. Daarom beweegt de straatterrorist zich dan ook in de richting van sociaal isolement en het zakken door de ondergrens, zou je denken. In dat opzicht kan wellicht wel worden gesproken van een groep, een in en op te delen categorie vanuit het spectrum van de psychiatrie. Zoals gezegd, is het daarentegen ook de normaalste zaak van de wereld dat de taal vanuit de straat jongeren bindt in het ontwikkelen van sociale beweging en uiteindelijk, integratie. Ze zijn boos, begrijpen zichzelf en hun omgeving niet en zoeken samen naar een soort van houvast door het delen en uitdragen van straatcultuur. Dat dit gepaard gaat met horten en stoten en ook al vallen er (soms) enkele rake klappen, dat hoort er nu gewoon eenmaal bij. Puber zijn is tijdloos, maar kent evenwel zijn eigen tijd. Laten we als volksvertegenwoordiger, burgervader of BN’er de pubers van bijvoorbeeld Poelenburg eens wakker maken voor de volwassen realiteit. Wat dat vandaag de dag ook mag zijn.

 

 

 

 

 

 

Het probleem van ADHD!

Dit soort gedrag bestaat dus echt! klikker de klik:

Vicki’s ADHD

 

De tuinman uit L.A.

Dit kwam ik per toeval tegen op het internet.

Prachtig om te zien hoe deze tuinman de oplossing in het probleem zelf ziet; hij krijgt het letterlijk van de grond!

denkvoer

Wat heb ik het afgelopen jaar gedaan met voeding? Uiteraard heb ik mijzelf als geinteresseerde/afgestudeerde bezig gehouden met de wondere wereld van westerse voedingsgewoonten (en effecten!), tot meer dan stof tot nadenken heeft het dit jaar jammer genoeg niet geleid. Bevrijdend voelde het dan ook toen ik onlangs de eigen handjes kon laten wapperen bij een kleinschalig kantineproject vanuit de sportvereniging hier in de buurt. Hoewel men bij deze korfbalvereniging enthousiast was het aanbod uit de kantine ‘tot op zekere hoogte’ uit te breiden -denk dan bijvoorbeeld aan het aanbieden van artikelen zonder al die toevoegingen waarvan we weten dat ze mogelijk schadelijk kunnen zijn-, was het absoluut niet de bedoeling dat ik ook aan het populaire aanbod aan merken en producten mocht zitten, ook al staan ze uiteindelijk te boeken als ‘schadelijk’. Men heeft hier immers een contract met een leverancier, en vandaar dat deze merken dan ook standaard uit het pakket moeten worden geleverd. Dit probleem werd mij afgelopen week nogmaals duidelijk na een dagje zoet te zijn geweest met kinderen van een middelbare school uit het oosten van het land. Mijn oog viel daar op het aanbod uit de professionele schoolkantine/ catering waarbij de snacks en (fris) dranken die schoolkinderen buiten lunchtijd uit de muren en de 7 (!) losse kasten kunnen trekken het meest in het oog sprongen. Ik verwachtte natuurlijk niet dat de kinderen daar met een broodje boerenkaas in de mond en een bekertje verse melk in de schooltas zich vanaf huis naar school zouden bewegen; maar om een aanzienlijk aantal kinderen met een blikje energydrank en een zak felle en/of vele kleurstellingen snoepjes en aanverwanten in de handjes al struikelend en ruziend over de gangen te zien snellen, was ook voor mij weer even een echte eye opener. Volgens mij is hier de gedachte dat het in het verlengde van een schooltaak ligt om tevens aandachtig bezig te zijn de zaken die zich rond het onderwijs afspelen, toch zeker ook binnen deze school op zijn plaats. Of, om het wat platter te stellen: Breng kinderen in een half uur pauze niet in de verleiding vol te lopen met allerlei activerende additieven voor of nadat de docenten in acht keer vijftig minuten naar de ‘uit’ knop moeten gaan zoeken. Nu voelt het voor mij dan ook weer niet zo dat ik het schoolbestuur op de verantwoordelijk zou moeten wijzen, noch leef ik in de waan dat ik vanuit mijn criminologische invalshoek een heus expert ben op het gebied van (de grote van) dit voedings/ gedragsprobleem. Ik ben dan ook heel blij dat de mensen bij de korfbalvereniging een eindje wilde meegaan in mijn welhaast overdadige verhaal over voeding en gedragsproblematiek; de kern daarvan vonden wij toch zeker ook relevant voor die knusse kantine daar.

Welkom!

Welkom op mijn blog over voeding en risico. Hier kunt u lezen waarom ik mij als criminoloog bezig houd met de risico’s van voeding; een niet alledaagse combinatie tenslotte. Door middel van een blog wil ik ten eerste de gevestigde of aanstaande criminologen wijzen op de relevantie van voeding ten aanzien van afwijkend of antisociaal gedrag. Ten tweede biedt dit iedereen die geinteresseerd is de mogelijkheid om mijn scriptie te downloaden. Een ieder heeft met voedsel van doen. Ook de problemen die hiermee gepaard gaan, krijgen wij allemaal op ons bordje. In de toekomst zal ik met enige regelmaat een stukje over dit probleem schrijven en op deze blog plaatsen. Voor nu is er in ieder geval voldoende leesvoer, en de koek is nog lang niet op! Groet Tom Ros