Skip to content

denkvoer

Wat heb ik het afgelopen jaar gedaan met voeding? Uiteraard heb ik mijzelf als geinteresseerde/afgestudeerde bezig gehouden met de wondere wereld van westerse voedingsgewoonten (en effecten!), tot meer dan stof tot nadenken heeft het dit jaar jammer genoeg niet geleid. Bevrijdend voelde het dan ook toen ik onlangs de eigen handjes kon laten wapperen bij een kleinschalig kantineproject vanuit de sportvereniging hier in de buurt. Hoewel men bij deze korfbalvereniging enthousiast was het aanbod uit de kantine ‘tot op zekere hoogte’ uit te breiden -denk dan bijvoorbeeld aan het aanbieden van artikelen zonder al die toevoegingen waarvan we weten dat ze mogelijk schadelijk kunnen zijn-, was het absoluut niet de bedoeling dat ik ook aan het populaire aanbod aan merken en producten mocht zitten, ook al staan ze uiteindelijk te boeken als ‘schadelijk’. Men heeft hier immers een contract met een leverancier, en vandaar dat deze merken dan ook standaard uit het pakket moeten worden geleverd. Dit probleem werd mij afgelopen week nogmaals duidelijk na een dagje zoet te zijn geweest met kinderen van een middelbare school uit het oosten van het land. Mijn oog viel daar op het aanbod uit de professionele schoolkantine/ catering waarbij de snacks en (fris) dranken die schoolkinderen buiten lunchtijd uit de muren en de 7 (!) losse kasten kunnen trekken het meest in het oog sprongen. Ik verwachtte natuurlijk niet dat de kinderen daar met een broodje boerenkaas in de mond en een bekertje verse melk in de schooltas zich vanaf huis naar school zouden bewegen; maar om een aanzienlijk aantal kinderen met een blikje energydrank en een zak felle en/of vele kleurstellingen snoepjes en aanverwanten in de handjes al struikelend en ruziend over de gangen te zien snellen, was ook voor mij weer even een echte eye opener. Volgens mij is hier de gedachte dat het in het verlengde van een schooltaak ligt om tevens aandachtig bezig te zijn de zaken die zich rond het onderwijs afspelen, toch zeker ook binnen deze school op zijn plaats. Of, om het wat platter te stellen: Breng kinderen in een half uur pauze niet in de verleiding vol te lopen met allerlei activerende additieven voor of nadat de docenten in acht keer vijftig minuten naar de ‘uit’ knop moeten gaan zoeken. Nu voelt het voor mij dan ook weer niet zo dat ik het schoolbestuur op de verantwoordelijk zou moeten wijzen, noch leef ik in de waan dat ik vanuit mijn criminologische invalshoek een heus expert ben op het gebied van (de grote van) dit voedings/ gedragsprobleem. Ik ben dan ook heel blij dat de mensen bij de korfbalvereniging een eindje wilde meegaan in mijn welhaast overdadige verhaal over voeding en gedragsproblematiek; de kern daarvan vonden wij toch zeker ook relevant voor die knusse kantine daar.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*